خاتمي كه در آستانه ميلاد امام رضا(ع) به دعوت مجمع روحانيون مبارز استان به مشهد سفر كرده است عصر چهارشنبه در سالن شهيد بهشتي اين شهر افزود: حضرت علي‌ابن موسي الرضا(ع) دو كار عمده در حوزه اسلام انجام داد.

وي عرضه و ارائه جنبه عقلاني و معنوي دين خدا و حقيقت دين و نيز تبيين پايه‌هاي نظري و اجتماعي سيستم مطلوب حكومت عدل اسلامي با محوريت امام معصوم را دو اقدام مهم امام رضا(ع) دانست.

خاتمي گفت: امام باقر(ع) و امام صادق(ع) در دوره برزخي تحول حكومت اموي و عباسي مجالي يافتند تا چهارچوب اساسي نظام حقوقي و اسلامي را از ديدگاه شيعي شكل داده و تثبيت كنند و امام رضا مظهر عقلانيت اسلام باشد.

وي با بيان اينكه دراين زمينه حوزه‌هاي علميه و مجامع ديني ما كم كار كرده‌اند افزود: آنگونه كه در تبيين نقش امام صادق(ع) و امام باقر(ع) در تثبيت حقوق اسلام فعاليت شده بايد امروز در نقش امام رضا(ع) در تبيين عقلانيت اسلام و نشان دادن چهره مطلوب نظام سياسي و اجتماعي اسلام تلاش شود كه اين امر دستاوردهاي زيادي براي جامعه ما خواهد داشت.

وي در ادامه با اشاره به رد پيشنهاد خلافت از سوي امام رضا(ع) در توضيح علت اين اقدام امام گفت: اگر به سيره پيامبر(ع) و امام علي(ع) رجوع كنيم مي‌بينيم كه‌امام‌صادق(ع) هم پيشنهاد مشابهي را در جريان سرنگوني ديكتاتوري اموي از سوي سياه‌جامگان نپذيرفت و پيامبر(ص) هم وقتي حكومت تشكيل داد كه همه مردم مدينه با او بيعت كردند و همه از او خواستند.

رييس بنياد بين‌المللي باران افزود: امام رضا(ع) هم پيشنهاد خلافت مامون را نمي‌پذيرد و خطاب به او مي‌فرمايد "اگر خلافت حق توست نبايد آن را به ديگري ببخشي و اگر حق تو نيست چرا چيزي را كه از آن تو نيست مي‌بخشي." وي گفت: از ديدگاه اين بزرگان، حكومت اسلامي در صورتي مشروع است كه مورد رضايت همه اقشار جامعه باشد.

وي افزود: از ديدگاه شيعي و اسلامي اگر گروهي به زور متوسل شده و حكومت را به دست بگيرد حتي اگر حكومت‌كنندگان انسانهاي شايسته‌اي باشند آن حكومت مطلوب نيست.

خاتمي ادامه داد: اگر حكومت بدون اتكا به راي مردم از طريق تزوير به دست آمده باشد مطلوب نيست. امام رضا حكومت تضميني مامون باشد را نه به انتخاب و راي مردم، نمي‌پذيرد.

وي در ادامه با اشاره به اينكه امام خميني(ره) در اوج فساد حاكم آمد و در راس يك انقلاب قرار گرفت افزود: آنچه كه از دل اين انقلاب اسلامي برون آمد و مردم به آن راي دادند جمهوري اسلامي بود.

رييس جمهور سابق ايران ادامه داد:امروز كساني مي‌گويند "راي مردم مفهوم ندارد و به هر قيمتي كه هست بايد بر مردم حكومت كنيم."
وي افزود: اين در حالي است پيشنهاد جمهوري اسلامي در آن زمان و اينكه امام خميني(ره) ميزان را راي ملت دانستند خود ريشه‌اي مهم و اساسي است كه سبب شده جنبش اسلامي مردم ايران از جنبشهاي ظاهري و تو خالي ديگري كه به نام اسلام است، جدا شود.

وي تصريح كرد: از دل انقلاب شما جمهوري اسلامي برخاست و اما از جنبش‌هاي پوچ آنان عمارت اسلامي افغانستان.

او گفت: از دل اين انقلاب حكومت مظلوم برآمده نه حكومت جباران بر بردگان، حكومت مردم آزاده، متفكر و مومن خويشتن.

خاتمي گفت: در بينش اسلامي امام پاسدار عدل و محور جامعه عدل بنياد است و خداوند هم مي‌فرمايد "پيامبران را فرستاديم و كتابها نازل كرديم و صاحب قيام ناس(مردم) هستند.

او اظهار داشت: پيامبران نيامدند كه چيزي را به زور بر مردم تحميل كنند آمده‌اند آگاهي دهند، اراده‌ها را تقويت و ايمان را بالا ببرند تا خود مردم عدل را پياده كنند و آنگاه امام معصوم پاسدار، نگهدار و نگهبان عدل باشد.

وي با بيان اين حديث كه امام بايد جهان را پر از عدل كند افزود: حكومت بايد متكي بر آرا و نظرات مردم باشد، پيشنهاد جمهوري اسلامي يك پيشنهاد خلق‌الساعه نيست، پيشنهادي اساسي است زيرا اگر ما خواهان جمهوري هستيم، تعيين‌كننده راي ملت است.

خاتمي ادامه داد: ما به عنوان يك مسلمان و انقلابي و انساني كه خواستار عزت و عظمت اسلام و مسلمانان است از حقوق و آراي مردم دفاع مي‌كنيم.

وي در اين راستا آنچه اهميت دارد تقويت نهادهاي مردمي در جمهوري اسلامي دانست و گفت: ما خواستار پيشرفت و توسعه همه جانبه كشور بر مبناي مشاركت و حضور همه جانبه مردم هستيم.

وي افزود: ما خواستار عدالت هستيم اما عدالت مبدع فقر نيست و جامعه‌اي مي‌خواهيم كه در آن ثروت باشد اما اين ثروت عادلانه توزيع شود.

وي بزرگترين فساد در جامعه اسلامي را دروغ گفتن به مردم و بدترين فسادها را تحقير آنان و اجازه ندادن به آنها تا راي خود را آزادانه اعلام كنند، دانست.

وي گفت:" ما معتقد به دفاع از راه امام خميني(ره) و جمهوري اسلامي هستيم و كساني را دلبسته انقلاب نمي‌دانيم كه حاصل انقلاب يعني جمهوريت نظام اسلامي را قبول ندارد."
خاتمي در آستانه انتخابات مجلس گفت: ما خواستار حضور مردم در انتخابات و تشكيل مجلس آگاه، مومن، شجاع، داراي درك كارشناسانه و آشنا به مطالبات مردم اعم از حقوق و آزادي‌ها و نيازها، تلاشگر براي حفظ اسلام و عزت ملت، دفع توطئه‌ها از كشور، ارتقا ظرفيت و شخصيت ملت و كشور در عرصه‌هاي جهاني هستيم.

وي ابراز اميدواري كرد: ملت با همه وجود براي ايجاد چنين مجلسي تلاش كند و همه مسوولان و دست‌اندركاران به دفاع از اسلام و جمهوري اسلامي و راه امام، راههاي برگزاري انتخاباتي سالم و آزاد را فراهم كنند.

برخي از حاضرين در سالن با دادن شعارهايي چون آزادي انديشه حق مسلم ماست، درود بر سپهر ايران زمين، مصدق و شريعتي و خاتمي،‌ خاتمي پاينده رئيس جمهور آينده و خاتمي سدشكن خط سكوت رو بشكن در حال سردادن شعار هستند.

وقتی به سالن رأی گیری رسیدند، آن کسی که «مهم­تر از همه» بود، پیام ِآن کسی که «از همه مهم­تر» بود را به «سید» رساند و گفت :«ما تصمیم گرفتیم که تو رییس جمهور باشی. تو را به خدا کاری نکن که مملکت از دست در برود و کار به جاهای باریک بکشد. تو فقط بگو مخالفان ما چه کسانی هستند؟ بقیه­اش با خودمان!»

«سید» گفت: «ای خدا مرگم بده!... مخالف؟… مگر جمهوری ما، مخالفی هم دارد؟… نعوذبالله»

هم این طایفه؛

هم این طایفه؛

اما این طایفه کمی درباره­اش شک داشتند. به خاطر همین، زمزمه­هایی میان خودشان می­کردند که این «سید» را چه طور باید به راه راست هدایت کنند؟

پس از آن طرف، برادران و خواهران دینی، دست به دست هم [البته بهتر است بگوی­ام؛ چفیه به چفیه هم] دادند، تا اسلام و مسلمین در خطر قرار نگیرند!

خلاصه «سید» رییس جمهور شد! و به سمتِ هدف، نشانه رفت.

دعاهای مادرش؛

و تشویق­های یارانش؛

 و پشتیبانی بین­المللی؛

به همراه یاری جوانان ِگل ِایرانی؛

 البته چاپلوسی عده­ای بادمجان دور قاب چین،

 اولین مزه­ی شیرین اصلاحات را به مذاق ِ«سید» چشاند.

آن اوایل «سید» و دور و بری­های­اش خیلی شنگول بودند.

 و سعی می­کردند به همه جا سر بزنند!

به عروسی؛

به نامزدی؛

 حتا گاهی به دوست دختر و دوست پسرها کمک می کرد که مشکلاتِ خصوصی خودشان را به خوبی و خوشی، حل و فصل کنند!

فرقی هم نداشت. چه سیاه؛ چه سفید؛ «سید» محجوب، کلن از طایفه­ی زن­ها خوشش می­آمد،

 و البته کمی هم خجالت می­کشید!

کم­کم «سید» و دور و بری­های­اش، ترمزشان برید و آن­هایی که پشت پرده بودند، فهمیدند که خیلی افتضاح شده!

چند باری هم تذکر جدی دادند؛

و هر چه «سید» می­گفت: «من حتا این قدر هم از مواضع­ام کوتاه نمی­آی­ام»...

و هر چه «سید» جدی­تر شد،

و هر چه گفت: «بابا! مسیر درست از آن طرف است!» … اما آن­ها دستش را گرفتند و به سمتی که دوست داشتند، کشیدند.

«سید» مظلوم هم قبول کرد.

اتفاقات طوری پیش می­رفت که دیگر گندش درآمد. تا جایی که خودش هم فهمید چه کار کرده

پس سریعن به اولین محل تخلیه­ی عمومی رفت و بار ِاصلاحات را خالی کرد، و کمی سبُک شد

وقتی نوبتش به پایان رسید، کسی که «از همه مهم­تر» بود، از آن کسی که «مهم­تر از همه» بود، پرسید: «فکر می­کنی نفر بعدی، کاری از دستش بر بیای­اد؟»…

کسی که «مهم­تر از همه» بود، باز هم به دوربین نگاه کرد و لبخند ملیحی زد.

وقتی «سید» داشت خداحافظی می­کرد و می­رفت، آن کسی که دفعه­ی پیش ناشناخته بود، از پشتِ پرده­ی ابهام بیرون آمد؛

حالا مسیر اصلاحات را بسته­اند تا نفر بعدی، عبادتش! تمام شود.

.

این هم یک عکس، در جواب آن­هایی که می­گوی­اند «سید» ظرفیت شوخی ندارد و نباید کاریکاتور بالا را می­گذاشتم!

منبع

آن اوایل خیلی ساده فرهنگی زنده گی می کرد. در آلمان، کارش این بود که اسلام را به کفار نشان دهد و البته برای این کار، لباس کافری می پوشید.

حتا کارت ملی هم داشت. یعنی ایرانی بود.

بعضی­ها فکر می کردند که این آقا، فکل و کراواتی است. در حالی که اصلن از این سوسول بازی­ها خوشش نمی­آمد. فقط در دنیای «فتوشاپ» می شد او را این طور دید.

چون از نواده­گان حضرت علی حساب می شد و به او «سید» می گفتند.

یک روز که داشت توی یک کافی نت، ایمیل­های­اش را می­خواند و در °360 درباره­ی فلسفه­ی غرب، مطلب می نوشت، به یک خبر عجیب برخورد کرد!

باورش نشد. ولی وقتی داشت از کافی نت بیرون می­آمد، دید که مردم دور و برش را گرفته­اند و می خواهند از صحتِ خبر آگاه شوند.

خبرنگار بی­حجابی، جلو آمد و پرسید: «آقای سید! راست است که شما نامزد ریاست جمهوری شده­اید؟»

سید [به عادت همیشه­گی­اش] عمامه­ی خود را از پس سرش کمی جلوتر آورد و با همان حیای مخصوص یزدی­ها، به تته پته افتاد:

«انگار یک چیزهایی هست!

اما همین طور که داشت به سمت کتاب­خانه­ی ملی می­رفت، ناگهان یکی از یارانش، او را به شکل صمیمانه­ای در آغوش گرفت که «سید» خجالتی ما، خیلی جاخورد!

خلاصه سوار ماشینش کردند و گفتند اسم این ماشین «ماشین اصلاحات» است. تو راننده باش و ما را به مقصد برسان! «سید» پشت این «خودروی ملی» که فقط مونتاژ ایران بود نشست و «ماشین اصلاحات» را، راه انداخت

از آن طرف، بزرگان مملکت نشسته بودند و تماشای­اش می­کردند. کسی که «از همه مهم­تر» بود، از آن کسی که «مهم­تر از همه» بود، پرسید: «فکر می­کنی این «سید» کاری از دستش بر بیای­اد؟»

بهمن ماه ۸۵ داووس در سوئیس

اين روزنامه افزود: اما اكنون اين پرسش مطرح است كه ايا خلاء موجود در ميان اصلاح طلبان و عدم حضور شخصيت هاي مطرح امكان بازگشت خاتمي را تسهيل خواهد كرد؟يا آن كه ايرانيان مرحله خاتمي را پشت سرگذاشته اند و خواستار چهره هاي جديدي هستند كه قادر به تحقق وعده هايش باشد؟محمد خاتمي از عرصه سياسي ايران به صورت كامل دور نبوده است.وي همواره در سفر است و  در سمينارها و كنفرانس ها درحال سخنراني درباره سياست هاي كشورش است و همواره در رسانه هاي ايران درحال سخن گفتن است.

اما محمدرضا خاتمي رئيس جبهه مشاركت يكي از مهمترين احزاب اصلاح طلب در ايران و برادر خاتمي ديروز گفت كه محمد خاتمي مي خواهد به صورت رسمي به عرصه سياست بازگردد.وي مي خواهد رهبري اصلاح طلبان را در انتخابات اتي مجلس به دست بگيرد.

الشرق الاوسط افزود: پرسش اين است كه حتي اگر برخي اصلاح طلبان خاتمي را عامل وحدت خود به شمار بياورند ايا ايرانيان خواستار بازگشت او هستند؟يا ان كه برخي از انها به دنبال چهره جديدي از ميان اصلاح طلبان هستند كه از خاتمي كارامد تر باشد؟

الشرق الاوسط در ادامه به نقل از يك روزنامه نگار ايراني كه خواست نامش فاش نشود و همچنين يك دانشجو نوشت: ما نمي خواهيم خاتمي بازگردد  زيرا او اگر مي توانست كاري كند طي هشت سال رياست جمهوري اش مي كرد ... در دوره رياست جمهوري او دستاوردهاي بسيار اندكي داشته ايم ... خاتمي خود عامل پيروزي احمدي نژاد بود زيرا مردم از اصلاح طلبان مايوس شده بودند.

به گزارش خبرنگار " خبرهاي ‪ ، " ۱۶‬حسن رسولي و هادي پژوهش استاندار خراسان و معاون سياسي در زمان دولت دوم خردادي‌ها، رييس و دبير كميته استقبال از خاتمي را تشكيل داده‌اند.

اين دست از فعالان سياسي با اجاره سرويس پيام كوتاه مبادرت به ارسال پيامهاي تبليغاتي روي تلفن‌هاي همراه شهروندان مشهدي كرده و از آنها خواسته‌اند كه در سخنراني خاتمي شركت كنند.

خاتمي به دعوت آيت‌الله واعظ طبسي توليت آستان قدس رضوي به مشهد سفر مي‌كند.

امیدوارم  این اخبار نادرست باشد. بعضی منابع از اقامت بلند مدت خاتمی در خارج از کشور صحبت می کنند. آیا فشارها اینقدر زیاد شده که خاتمی ناگزیر از خروج شده است؟ صحت وسقم این خبر زمانی دارای ارزش می شود که در آخرین نرد بازی دیپلماتیک گزینه رو یارویی شانس بیشتری یافته است.فضای  رادیکال غلبه دارد و هر اشباهی به جنگی فرسایشی منجر خواهد شد.

رفتن خاتمی یعنی یاس کامل از میانه روی و اصلاح امور و یکسره کردن تصمیم گیری به دست افراطیون و برچیدن ایده ترمیم حاکمیت در ایران.

آنچنان کابوس بزرگی پشت این خبر غیر مستند وجود دارد که فی البداهه باید آن را تکذیب کرد. اما رفتارشناسی دولت نهم همه چیز ـحتی این اخبار دور از ذهن ـ را امکان وقوع می دهد.

بوالعجب در فضایی که مهاجرانی به کشور بازمی گردد تا سهم راست لیبرال از انتخابات مجلس فزونی یابد٬ این خبر قرینه چه حکمتی در خود دارد؟

 بازگشت  بی نظیر بوتو و تحمیل  شکست بر نظامیان مستقر در پاکستان ٬ می تواند تخیل منابع ناشناس را برای درست کردن خبر خروج خاتمی از ایران تقویت کرده باشد. اما در صورت صدق این  خبر ٬واقعا باید نفس ها را بلند تر کشید

منبع

آقای خاتمی اکنون باید به سفرهای خارجی خودت ادامه بدهی ! حرف های شما در خارج از کشور تو دهنی بیشتری به بعضی از افراد در داخل کشور است!سفرهای داخلی را هم نباید ادامه بدهید زیرا تا موقعی که آقای کروبی میخواهد یک تنه جلو برود و در دقیقه نود همه چیز را به هم میریزدمثل قرار ندادن اسم آیت الله تو سلی در انتخابات خبرگان پس چرا میخواهید اعتبار و نام خود را برای کسانی بگذارید که همه چیز را خراب میکنند تازه این آقایان خود را رهبر اصلاح طلبان بدانند و فقط بخاطر همین که همه شما را قبول دارند احساس حسادت کنند!آقای خاتمی شما باید بدون توجه به تخریب های داخلی به سفرهای خارجی خود ادامه بدهید وکمی شجاعت را چاشنی کار خود قرار دهید

امروز به نمایشگاه مطبوعات رفتم .استقبال اهالی مطبوعه خوان تقریبا خوب بود و نمایانگر این واقعیت بود با وجود اینترنت و رسانه های موازی ،نشریات و رسانه های نوشتاری هنوز خوانندگان خود را حفظ کرده اند و بصورت جدی از جانب رقیب مورد تهدید نیستند .

یک نکته جالب در این نمایشگاه وجود نشریات و مجلاتی بود که شما آنها را در دکه های روزنامه فروشی رویت نمی کنی و این نشریات تیراژمحدودی داشته ودر سطح محدودی توزیع می شوند .

جای نشریات مورد علاقه ام مانند روانشناسی جامعه و نقد نو را که دیرزمانی است منتشر نمی شوند خالی دیدم .

نکته جالب نمایشگاه صحبت های آقای الیاس حضرتی مدیرمسئول روزنامه اعتماد در جمع بخشی از بازدیدکنندگان غرفه این روزنامه بود .ایشان درحالیکه تسبیح سفیدرنگی را در دست می چرخاند رو به بازدیدکنندگان می فرمود :

برخی از دوستان ما بر این اعتقادند که آقای خاتمی باید در انتخابات مجلس شرکت کنند . میدانید اگر آقای خاتمی قبول کنند یک رای تاریخی ! و وحشتناکی در تهران می آورند . به سختی توانستم جلوی خنده خود را بگیرم ،این بود که بسرعت از جلوی غرفه روزنامه اعتماد عبور نموده و به سراغ بقیه قضایا رفتم .

البته ما بخیل نیستیم . ایران کشور تحولات غیرقابل پیش بینی است و شاید هم آقای خاتمی رای بیاورند و آن دسته از سیاسیون ما که دستشان از قدرت کوتاه مانده است باردیگر به نان و نوایی !برسند . برای ما هم فرقی نمی کند .دیگر نه آفتاب از این که هست گرمتر خواهد شد و نه شب از این سیاه تر .

ولی نمی دانم چرا این شعر فولکوریک به ذهنمان آمد که :

بابا صنار بده آش

برو به همین خیال باش .

دست خودمان نیست که ،قضیه قصه تداعی معانی و جولان آن در ذهن است و نه چیز دیگر .

وامابعد

یکی دو روز است که مجله وزین "تپش " را خریده ام و درآن مطلب قابل تعمق و تفکربرانگیزی دیدم که حیف ام آمد شما را از آن بی نصیب بگذارم . به امید اینکه سیاسیون ما در کنار دغدغه رسیدن به قدرت کمی هم دغدغه مملکت داری و مردم داری داشته باشند که بقول دیالوگی از سریال "میوه ممنوعه " مملکت بی محبت ،جمعیت است .

آنچه در مجله تپش آمده است یکی از نامه های امیرکبیر خطاب به ناصرالدین شاه است .

امیرکبیر خطاب به وی نوشته است :

قربانت شوم

الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه نان مشغولم خبررسید که شاهزاده موثق الوله حاکم قم را که به جرم رشاء و ارتشاء معزول کرده بودم به توصیه عمه خود ابقاء فرموده و سخن هزل بر زبان رانده اید .فرستادم اورا تحت الحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره امور مملکت با توصیه عمه و خاله نمی شود .

منبع

اما ديگر برادر كوچكتر با همه گرفتاري هاي سياسي فرهنگي اش،هيچگاه از مريض هايش غافل نشده،ويزيت مريض ها و حاضر شدن در كلاس هاي درس دانشگاه را هيچ گاه فراموش نميكند.دكتر سيد محمد رضا خاتمي،همواره در عرصه هاي مختلف سياسي فرهنگي حضور داشته است.انقلاب،تسخير لانه جاسوسي،جبهه و جنگ از وقايعي است كه سيد رضاي خاتمي در آنها حضور بررنگ داشته.ورود او به دانشگاه در رشته بزشكي با انقلاب و جنگ همراه بوده و وقفه اي در تحصيلاتش ايجاد مي كند،اما بلافاصله بعد از بازگشت از جبهه فعاليت علمي اش را در كنار دغدغه هاي سياسي اش آغاز مي كند و فوق تخصصش را مي گيرد.كسب بالاترين رأي مردم تهران در مجلس ششم و انتخاب او به عنوان نايب رييس مجلس،نشان فعاليت هاي سياسي اش بوده است.اما تجربه علمي اش هم باعث مي شود در دولت برادر،وزير بهداشت وقت او را به عنوان معاون دارويي و درمان وزارت بهداشت انتخاب كند.به همه اينها دبير كل حزب مشاركت را هم اضافه كنيد.او ترجيح داد از دبير كلي حزب مشاركت هم كنار برود و تنها به عنوان يك عضو در دفتر سياسي حزب مشاركت فعاليت كند.او مدير مسؤل نشريه آيين است.محمد رضا خاتمي هم انگار مثل برادرهايش ترجيح ميدهد اين روزها تنها سرگرم فعاليت هاي فرهنگي باشد.

انگار همین دیروز بود. محمد خاتمی، مردی با بیست و دو میلیون رای در کوله و هزاران هزاران امید در برابر، با دانشجویان سخن می گفت. دانشگاه یک پارچه شور بود و امید. هر چه خاتمی می گفت، می بلعیدند بچه ها. سوت، کف، شادی و همه چیزهایی که گویی می رفت تا ازخاطره انسانی ما حذف شود، به زور. و یک آن خاتمی، خطاب به جوانان گفت: بیاید دست هایمان را بلند و دعا کنیم. بچه ها ، گوش شدند یک جا. دستانی که به هم کوبیده می شد، به شادی، آرام به کنار هم لغزید ، و در فضایی سخت ملکوتی، هزاران دست، به دعا به سوی آسمان خدا گشوده شد. صدای بال زدن فرشتگان را می شنیدیم، در دانشگاه.

و باز همین دیروز بود. محمد خاتمی، در دانشگاه سخن می گفت.شاید همان حرف ها را. حرف هایی که اما تکرار، جانشان گرفته بود. این بار دستی در کار نبود که به سوی خدا برود. تنها صدا بود. بچه ها هو می کردند، اعتراض می کردند، فریاد می زدند، و کسانی آن سوتر بچه ها را نه از سر مهر، که به کین می نواختند. صدای شکستن خاتمی را می شنیدیم در دانشگاه.

هم با اولی گریستیم، هم با دومی. گریه اول به امید آمیخته بود، و گریه دوم، بر مزارامید. چه تفاوت دردناکی. و این هشت سال، همه، بدینسان گذشت.

سال 76. سال انقلاب مخملین. زن و مرد و پیر و جوان. همه می خواستند رای بدهند. در اتاق مادر، 16 پوستر خاتمی از در و دیوار آویزان بود. اول بار بود که "می خواست" رای بدهد. رای دادن های پیشین اش، به اصرار ما بود. مهر سیدخندان بر دلش افتاده بود.اما دایی پیر، رای نمی داد. و استدلالش اینکه:" آخوند، آخوند است. این بنده خدا هم، مگر نمی گویید خوب است، اما آخوند است. آخوندها گوشت هم را می خورند، استخوان هم را دور نمی ریزند. او آمده است برای حفظ رژیم. ساده اید شما" جواب های ما هم انگار نخ نما شده بود. خیلی که می گفتیم، او سکوت می کرد و می گفت: خواهیم دید.

خاتمی آمد. ما بال گرفتیم. گفتیم، شنیدیم. روزنامه خریدیم. یکی دو تا که نبود. و ماموران کمیته که ریختند به خانه همسایه، سینه سپر کردیم و گفتیم: کارت شناسایی. حکم. همسایه با آرنج می زد به پهلوی ما که : این قلنبه سلنبه ها چیست. و ما از حق سخن می گفتیم، از قانون. حتی می خواستیم به پلیس 110 تلفن بزنیم که مانع مزاحمت آن لباس شخصی ها بشوند. همسایه ما را دور کرد، و خودش یک جوری با آنها کنار آمد. بعدها گفت: شما هم باورتان شد بعضی حرف ها را!

ما باورمان شده بود. چشم هم داشتیم ، می دیدیم. همه از قانون گرایی سخن می گفتند. در ادارات، رفتارها انسانی شده بود. در دانشگاه ها، شاگرد و معلم، عرصه های گسترده تری از تفکر نو را در می نوردیدند. جامعه زنده شده بود، جان گرفته بود ، حتی وزارت اطلاعات حکومت، از خود انتقاد می کرد ، نویسندگان، اگرچه هنوز با احتیاط بدین سو و آن سو می رفتند، اما قفل های خانه شان را باز کرده بودند. هنرمندان، اگرچه می ترسیدند که مبادا زیاد بگویند و تند، اما سگ کشی راه انداخته بودند، و جوانان آفتاب، فریدون مشیری را گرامی می داشتند،.. . ما دیگر به دایی جان کاری نداشتیم. او هم به ما کاری نداشت، سرش گرم روزنامه خوانی بود.
جهان از ما سخن می گفت. ما از گفت و گوی تمدن ها می گفتیم، و مهم ترین دعوا اینکه چه کسی اول بحث گفت و گوی تمدن هارا مطرح کرد. ما شانه بالا می انداختیم: چه اهمیتی داشت که چه کسی اول گفته، مهم این بود که داشتیم تار گفت و گو را می بافتیم. درست همان روز. از جامعه مدنی سخن می گفتیم. و رئیس جمهور، از پنجره ای که به همت مردم گشوده شده بود، انوار آفتاب را به پستوهایی میهمان می کرد، که آزادی در آنها پنهان شده بود. کلام به دهان هایی راه می یافت که پیش از آن بوییده شده بودند، به گفتن آزادی. روزهای خوشی بود. ما خاتمی را دوست داشتیم. باورش کرده بودیم.

بهار، اما عمر کوتاهی داشت. کوی دانشگاه، سکوت رئیس جمهور،بستن روزنامه ها، سکوت رئیس جمهور. دستگیری ها، سکوت رئیس جمهور. قانون شکنی ها، سکوت رئیس جمهور .بی پناهی ها، سکوت رئیس جمهور. پیش آمدن "آنها"، پس رفتن رئیس جمهور. و عاقبت: دیگر نمی شناختیم آن سید خندان را. و حالا دایی جان که چند سالی هم پیرتر شده بود و روزنامه ای هم نداشت برای خواندن، به حرف آمده بود دوباره، اما معلوم بود دلش سوخته به حال ما. به نرمی می گفت: این بنده خدا، آخوند است. توقع شما زیاد بود. او در نقطه آخر، انتخابی ندارد، جز حکومت. از آن بیشتر بخواهد، باید کس دیگر باشد. نیست.
ما هم هنوز چیزهایی می گفتیم. از نهادینه شدن برخی مفاهیم. از تعمیق مبارزه اجتماعی. از بالا رفتن سطح آگاهی سیاسی. از به روآمدن تناقضات تاریخی. از گفتمان نو. از صبوری و از"تساهل"یک رئیس دولت ـ تازه بود در تاریخ ما ـ که می خواست حق و مسئولیت را در برابر هم بنهاد، از...

اما باز پستوهایمان را می ساختیم. باز، دهان را زندان آزادی می کردیم. دیگر از جوانان کم سن و تسبیح به دست که شب ها، سر به درون خانه ها و ماشین هامان می کشیدند، نه کارت می خواستیم، نه حکم. به احضارهای تلفنی، تن می دادیم، در برابر قاضی نمای شهر، خون دل می خوردیم، و دیگر نمی گفتیم: چرا؟ خیلی که می گفتیم، جواب مان داغ بود و درفش. باز باید "اعتراف" می کردیم...

و تیر خلاص، انتخابات بود. رئیس جمهور ما که بلبل شهر بود، دچار لکنت شده بود. به"تقلب" می گفت"بداخلاقی". آنکه پنجره ها را گشوده بود، به دست و دلبازی، آنکه گفته بود عدالت هم بدون آزادی، عدالت نیست، آنکه می دانست شهر پر از زندان است، و می دانست که گنجی ، ذره ذره می میرد، حالا می گفت: خود این آقا! باید آزادی مشروط بخواهد. دیگر لبخندهایش، رنگ لبخند نداشت. دیگر کلامش، عین رهایی نبود. دیگر یکی بود از آنها. دیگر رئیس جمهور ما نبود. دیگر از ما نبود. دایی پیر، روز انتخابات درگذشت

منبع

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی سایت خبری ایران(www.IranNewsAgency.com)،  وي در همايش مسئولان روابط عمومي هاي استان فارس با ياد آوري مسئوليتش در دوران رياست جمهوري سيد محمد خاتمي گفته است:آن زمان هنگام افتتاح طرح ها به ما مي گفتند از عنوان حجت الاسلام والمسلمين استفاده نکنيد، بگوييد دکتر خاتمي. شايد از لفظ حجت الاسلام والمسلمين ابا داشتند.

اما در سفر اخير ايشان به شيراز ديديم که سفردر روز ميلاد حضرت زهرا (س) انجام شد، محل سخنراني مسجد بنام حضرت زهرا (س) بود، زمان سخنراني بعد از نماز مغرب و عشا بود، عنوان پوستر تبليغاتي اين سفر با عنوان " ميلاد فاطمه (س) با فرزند فاطمه بود"، عکس روزنامه ها در کنار ضريح امام زادگان بود، برنامه سفر ملاقات با علما و روحانيون بود، همه اينها نشانگر توجه به معنويت و ارزشها در سفر به شيراز بود.

مريم خاتمي فرزند آن مرحوم در يادنامه حضرت آيت الله خاتمي،شرايط سنتي استان يزد و شهرستان اردكان را در آن زمان توصيف مي كند و درباره روشنفكري بدرش مي نويسد:(دروغ،تهمت وغيبت در خانه ما ممنوع بود.اما خواندن هر نوع كتابي آزاد بود.)

خاتمي زماني كه به عنوان وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي در كابينه مهندس مير حسين موسوي معرفي شد،جز عنوان نماينده مجلس شهرت فراگير ديگري  نداشت. بعد از به بايان رساندن تحصيلات حوزوي تا بالاترين درجه(معادل دكتري)رياست مركز اسلامي هامبورگ را به عهده گرفت.اما جدي ترين تجربه سياسي اش در عرصه كشور از حدود يك سال بعد از بيروزي انقلاب اسلامي آغاز شد و به عنوان نماينده مردم اردكان و ميبد به مجلس شوراي اسلامي راه يافت.خاتمي اما هيچ گاه از فغاليت هاي فرهنگي غافل نشد و سال 1360 سربرستي مؤسسه مطبوعاتي كيهان را به فرمان امام خميني(ره)بر عهدهگرفت.يك سال بعد با روي كار آمدن دولت مهندس موسوي به عنوان وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي معرفي شود و هشت سال وزارت،چهره اش را تنها براي اهالي فرهنگ و هنر آشنا سازد.سال 1368با روي كار آمدن دولت هاشمي هم جزو وزرايي بود كه از كابينهقبل باقي ماند،اما مدتي بعد ترجيح داد استعفا بدهد.با اين حال باز هم فعاليت هاي فرهنگي اش را ادامه داد و به عنوان مشاور رييس جمهور و رييس كتابخانه ملي انتخاب شد و در كنار تدريس فلسفه و انديشه سياسي را در دانشكده هاآغاز كرد.

اين روزها تصميم دارد،خانه قديمي بدرشان را به يك بايگاه فرهنگي تبديل كند.اسمش را هم بگذارد خانه فرهنگ خاتمي.